Ազգայինի մասին կամ որպես շարունակություն

Երկու օր առաջ` 2014 հունիսի 1-ին դրեցի “Ճարտարապետության վերջը” նոթը եւ ինձ շատ հարգելի կոլեգաներս իրենց կարծիքներով արձագանքեցին “ՖԲ” կոչվող սֆաթագրքում: Այնտեղ Արսեն Կարապետյանը եւ Սարհատ Պետրոսյանը անդրադարձան “ազգային” եզրույթին:
Իսկ երեկ աչքովս էր ընկել “Իմ Երեւան” կայքում (զարմանալի է, փաստորեն կայքիս ադաշն ա), 2013, հոկտեմբերի 18-ին տպագրված “12-րդ մայրաքաղաքի ճարտարապետը” (հեղինակ` Եդուարդ Այանյան) հոդվածը` նվիրված Ալեքսանդր Թամանյանին: Հենց առաջին պարբերությունում կարդում ենք` – «Այս նոր պատմության հեղինակը դարձավ Ալեքսանդր Թամանյանը: Նա էր, որ մշակեց նոր Հայաստանի մայրաքաղաքի գլխավոր հատակագիծը, ու նրան ենք պարտական ազգային ճարտարապետական նոր դպրոցի ստեղծման ու Երևանի խորհրդանիշը դարձած շենքերի համար»: Հոդվածը ամբողջությամբ կարող եք կարդալ այստեղ:

օպերայի-էսքիզներ

Ժողովրդական Տան նախնական էսքիզներ

Այսօր նայում էի պանակներս եւ հայտնաբերեցի, որ համարյա մեկ տարի առաջ` 2013, հունիսի 8-ին սկսել էի հայկական ազգային ճարտարապետության մասին մտքերս շարադրել… ու բնականաբար լիքը ուրիշ բաների շարքում այն կիսատ էր մնացել: Քանի որ կարծես թե հետաքրքիր մտքերի փոխանակություն սկսվեց, ուզում եմ առիթից օգտվել ու այստեղ տեղադրել վերոհիշյալ նոթս եւ ակընկալել ձեր արձագանքները:

ՀԱՅԿԱԿԱՆ ԱԶԳԱՅԻՆ ՃԱՐՏԱՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ՄԱՍԻՆ.

Ասում ենք «ԱԶԳԱՅԻՆ»` պատկերացնում ենք եկեղեցի, ասում ենք «ԵԿԵՂԵՑԻ» պատկերացնում` ազգային: Սա հիշեցնում է Մայակովսկու “мы говорим Ленин подразумеваем – партия, мы говорим партия, подразумеваем Ленин” հայտնի տողերը:
Ես փորձում եմ այս ցավոտ խնդրին գոնե մոտենալու, չնայած լավ բժիշկը կասեր, – եթե չես կարող բուժել, վերքին ձեռք մի տուր:
Դե մեր ազգային ճարտարապետության մասին վերքը այնքան հին է, որ վախենամ թե լրիվ թարախակալած լինի: Այդ դեպքերում սովորաբար, այլեւս չեն փորձում բուժել, այլ ԿՏՐՈՒՄ ԵՆ, որ մարմնի մնացած մասերը փրկեն վարակի տարածումից:
Վարակվելու հարցը այս ցավոտ խնդրի երկրորդ կարեւոր մասն է, քանի որ ճարտարապետությունը մասսաների «ազգային» ճաշակի ձեւավորման վրա ազդելու ամենա ազդեցիկ գործիքներից մեկն է:
Լենինն ասում էր, որ այդ դերը կինոյինն է, բայց այժմեան Հայաստանում գործող կինոթատրոնների «չքանակը» ցույց է տալիս, որ կինոն մեզանում ոչ մի կերպ չի կարող իր վրա վերցնել այդ դերը:
Իսկ ճարտարապետության ներկայությունը ամենուրեք է:
Ավելի ճիշտ, ոչ ճարտարապետության, այլ շինարարության: Իսկ ճարտարապետության հարցը բարդ է: Ինչպես արժենահիշատակ Արծվին Գրիգորյանը տարիներ առաջ ասեց, տոգորված «երիտասարդ» ճարատարպետների հետ մի հանդիպման ժամանակ, – Ճարտարապետությունը շատ թանկ հաճույք է: Այդ հանդիպմանը քննարկվում էր սովետական մասսայական շինարարության պայմաններում ճարտարապետական գործեր ստեղծելու խնդիրը:
Վերադառնամ խնդրի առաջին մասին` «ազգային ճարտարապետության»-ը:
Որ միանգամից կտրեմ այդ ցավոտ, կարծում եմ թարախակալած վերքը, ասեմ որ «տենց բան չկա»:
Ազգայինը չեն ստեղծում, ազգայինը առաջանում է ժամանակի ընթացքում եթե կա արդեն ձեւավորված ԱԶԳ:
Դուք երբեւէ տեսել ե՞ք որեւէ պատմության մասին գրքում որ գրված լինի, – նախնադարյան ազգային արվեստ: Նախնադարյան մարդը ազգային խնդիրներ չէր լուծում: Նա զբաղված էր սնունդ հայթայթելու եւ մի պուճախում պատսպարվելու հարցերով:
Դե երբ մարդս շատացավ քարանձավերը սկսեցին պակասություն անել նա ստիպված եղավ իր կացարանը կառուցել:
Սա ասում եմ, որ շեշտեմ ամենակարեւոր բանը`
Մարդու շինարարական գործնեությունը հիմնված է ապրելու տեղ, ասել է ԿԱՑԱՐԱՆ ստեղծելու խնդրով:
Մարդու մնացած գործնեությունները ապահովվող շինությունները երկրորդական են:
Այսինքն մեզ հայտնի բոլոր շինությունները` բանկի շենք, դպրոց, մարզադաշտ, կինոթատրոն եւ այլն, իրենց տարբեր տիպաբանություններով հանդերձ երկրորդական են, հիմնականի` կացարանի համեմատ:
Պարզ բառերով ասած` մարդու համար տունն է ամենակարեւորը:
Եւ մարդը դարերով իր տունն է սարքել, որոնցով սկզբնավորվել է բնակավայրը, որտեղ էլ կառուցվել են մյուս գործնեությունները ապահովվող շենքերը:
Եթե տունը կառուցում է տանտերը` չ’ճարտարապետը, եւ կառուցում է առանց նախագծի, ապա արդյունքում իրականացվում է մարդու միայն առաջնային, կացարան ապահովելու խնդիրը, որոնք պայմանավորված են աշխարհագրական, կլիմայական պայմանների, իրեն հայտնի շինարարական եւ տեխնիկական հնարքների եւ անձնական նախասիրությունների հետ:
Դարերի ընթացքում մարդը ներքին աստվածային մղումով փորձում է իր կացարանը գեղեցկացնել: Եւ արդյունքում ձեւավորվում են բնակելի տան որոշակի տիպեր, որին եւ կոչում ենք «ժողովրդական» բնակելի տան ճարտարապետություն:
Ցանկություն չունեմ կրկնել շատերին հայտնի գրքային ճշմարտություններ, թե ինչով եւ ինչպես են տարբերվում հայկական բնակելի տունը, ասենք վրացականից, կամ շվեցարականից: Ազգային հատկանիշները սկսում են ի հայտ գալ երբ կա այդ ձեւավորված ազգը, որը ունի որոշակի պատկերացումներ իր կենցաղի, ապրելակերպի եւ սովորույթների մասին: Այս ամենը մնում է «ժողովրդական» քանի դեռ ճարտարապետը չի մասնակցում այդ տան կերպի ձեւավորման գործին: …
Այստեղ մեկ տարվա հնության նոթս ընդհատվում է: Իհարկե մեծ ցանկություն կա այն շարունակելու, բայց ավելի մեծ է ցանկությունս, որ ասածներս մի լավ քլնգեք…
Որպես խոսակցության նյութ տեղադրում եմ բոլորիս հայտնի շենքի նախնական էսքիզներից մի քանիսը եւ ներկա տեսքը: Ընտրեցի այս շենքը, քանի որ շատ եմ հավանում` հզոր գործ ա: Բայց, նաեւ, քանի որ իր նախնական նպատակը եւ անունը եղել է “Ժողովրդական ՏՈՒՆ”: Ուզում եմ ուշադրություն դարձնեք, թե նախնական գաղափարներից ինչ է մնացել-կառուցվել, կամ ինչ է փնտրել հեղինակը եւ ինչ է ստացվել: Հոդվածում պատմվում է, թե ֆինանսների սղության պատճառով շատ մտահաղացումներ կրճատվել եւ ինչ դժվարություններով են կառուցել այս հոյակապ շենքը: Փառք Աստծո, որ ստացվել այն, ինչ որ ստացվել ա…
Yerevan_Opera_House

Posted in Discussion, Notes | Tagged | Leave a comment

Ճարտարապետության վե՞րջը

“Ֆինանսական ժամանակ” (Financial Times) հանդեսի Մայիսի 30-ի համարում ոմն Էդվին Հեթքոթ վերոհիշյալ վերնագրով հոդվածում քննարկում է Վենետիկում կայանալիք Ճարտարապետության 14 -րդ Բիենալեում առաջադրվող եւ արծածվող հարցերը: Դրանք հիմնականում առաջ են քաշվել բիենալեի համակարգող Ռեմ Կուլհասի կողմից: Խորհուրդ տալիս կարդալ հոդվածը ամբողջությամբ: Այստեղ ուզում եմ մեջ բերել միայն վերջին երկու նախադասությունը, որ կարծես ամփոփում է տերմինաբանական անվերջ քննարկումները` – ճարտարապետությունը մարսեց արդիականությունը եւ արդիականությունը ծամեց եւ դուրս թքեց այն: Արդիականությունը հաղթեց եւ ոչ թե Մոդեռնիզմը:

Հայ իրականության, ինչպես նաեւ ճարտարապետության համար բազմաչարչար եւ ծեծված հարց` Ազգային, ասել է Ավանդական, թե Մոդեռն: Ես պնդում եմ ոչ մեկը, ոչ մյուսը, այլ Արդիական:
Ինչպես Ռոբերտ Վենտուրին իր “Բարդույթը եւ հակասությունը ճարտարապետության մեջ” հայտնի գրքում մեջբերում է Թոմաս Էլիոտի խոսքերը` – …ավանդությունը ավելի մեծ նշանակության խնդիր է: Նա չի կարող ժառանգվել, եւ եթե ուզում ես այն, ապա պետք է ձեռք բերես քրտնաջան աշխատանքով:
Այս առումով հայ ճարտարապետական միտքը դեռ շատ անելիքներ ունի: Նախ` հասկանալու համար թե որն է հայկական ճարտարապետության ազգային առանձնահատկությունը, որն է այն ավանդը որ պետք է ձեռք բերել, յուրացնել, զարգացնել եւ փոխանցել սերունդներին: Պատի վրա կպցրած կամարը, որ վաղուց այլեւս ոչ մի բեռ չի կրում, այլ ինքն է բեռ, որոշ ճարտարապետների մոտ դարձել է նաեւ մտաւոր բեռ…
Սխալ չհասկանաք, ես կամարին չեմ քամահրում: Ես երազում եմ, որ մեր միտքը հաղթահարի մեծ թռիչքներ հաղթահարելու բարդույթը, այդ ժամանակ կամարը զուտ դեկորատիվ էլեմենտից կվերադառնա իր հիմնական դերին, այն է ազատել տարածությունը, կազմակերպել տեսադաշտերը եւ նման տարբեր բաներ…

arcades

Posted in Notes | Leave a comment

Նորագույն Հայաստանի ամենամեծ համալիրը

2013 թ. փետրվարի 12-ին Ազատություն ռադիոկայանին տրված «Կառուցվում է անկախ Հայաստանի պատմության ամենամեծ վարչական համալիրը» վերնագրով հարցազրույցում այն ժամանակ դեռ Երեւան քաղաքի գլխավոր ճարտարապետ Ն. Սարգսյանը տեղեկացնում է Շահումյան հրապարակի վրա կառուցվող նոր վարչական համալիրի մասին: Ինչպես հիմնական լրատվական միջոցները, Ազատություն ռադիոկայանի հաղորդագրության մեջ չկա նախագիծը ներկայացնող որեւէ լուսանկար եւ ընթերցողը ստիպված է բավարարվել հեղինակի նկարագրություններով` մեծ բացվածքի, թափանցիկության հարկայնության, սպիտակ քարի եւ այլնի մասին:
Լրիվ հարցազրույցը այստեղ:

Արտաքին Գործոց Նախարարության շենքի նախագծի գլխավոր ճակատը

Արտաքին Գործոց Նախարարության շենքի նախագծի գլխավոր ճակատը

Քանի որ մեր կայքը ճարտարապետության մասին է, ես դուրս բերեցի նախագիծը ներկայացնող երկու լուսանկարներ «Նարեկ Սարգսյան ճարտարապետական արվեստանոց” կայքից, որպսզի ավելի լավ պատկերացում կազմվի կառուցվող շենքի մասին:

Նախագծի գեղագիտական արժեքի մասին կարծիքները թողնելով ընթերցողին, անդրադառնամ եւս մի հարցազրույցի, որ գլխավոր ճարտարապետը տվել էր դրանից ընդամենը չորս ամիս առաջ` 2012-ի նոյեմբերի 29-ին, Ա1+ ին – «Հանրապետության հրապարակը քանդելու են» կասկածելի վերնագրով տեղեկությամբ: Հիմնական նորությունը արտահայտված է հեղինակի հետեւյալ հայտարարության մեջ` -«Արտգործնախարարությունը պետք է տեղափոխվի, որովհետեւ այսօրվա շենքը չունի ծառայողական մուտք։
«Էլեմենտար պայմաններ չկան»,- ասաց Երեւանի գլխավոր ճարտարապետ Նարեկ Սարգսյանը»: Կարդալ այստեղ:
Իսկ մեկ այլ աղբյուրից` Արմենպրեսի 2013 հունվարի 15-ի տեղեկությունից իմանում ենք որ Արտգործնախարարության շենքը դրվել է աճուրդի, չնայած նախկինում այն արդեն վաճառվել էր արգենտինահայ գործարար Էդուրդո Էռնեկյանի «Տանգո» ընկերությանը մոտ 20 ու կես միլիարդ դրամով: Շենքի ընդհանուր մակերեսը կազմում է 14.2 հազար քառակուսի մետր: Այս ամենի մասին կարող եք կարդալ այստեղ:
Ինչո՞ւ եմ բերում այս բոլոր մանրամասները:
Փաստորեն Արտգործնախարարության շենքի վերջնական վաճառքի հարցը որոշվեց 2013 հունվարից հետո, իսկ պարոն Սարգսյանը փետրվարին պատմում է արդեն նախագծված շենքի շինարարության մասին: Այդպիսի համալիրի նախագծումը առնվազն մեկ տարի կպահանջեր, իսկ Սարգսյանի կայքում այն ներկայացված է որպես 2012թվականի նախագիծ:
Փաստորեն գլխավոր ճարտարապետը բոլորիցս վաղ գիտեր այս գործարքի արդյունքների մասին` կառավարությունից, եւ նույնիսկ հենց գնորդից էլ շուտ:
Էֆալլահ քո տիրո՛ջը…

Posted in Articles, Notes | Leave a comment

Ճարտարապետական աշխարհը փոքր ա…

Դիլլեր, Սկոֆիդիո + Ռենֆրո եւ Թոդ Ուիլյամս Բիլլի Ծիեն ճարտարապետական ֆիրմաները հայտնվել են Վանկուվերի Արվեստի թանգարանի նոր մասնաշենքի նախագծի համար հայտարարված մրցույթի 5 ֆինալիստների շարքում, կարդալ այստեղ:

Իրերի բերումով թե կյանքի հեգնանքով այս երկու ամուսին-ճարտարապետների (Էլիզաբեթ Դիլլերը եւ Ռիկարդո Սկոֆիդիոն ամուսիններ են, ինչպես տիկին Ծիենը եւ Ուիլյամսը) մասնագիտական ուղիները առաջին անգամ հատվեցին այս տարի հունվարին, երբ Նյու-Յորքի Ժամանակակից Արվեստների թանգարանի լրացման համար արված առաջարկից պարզվեց որ կից գտնվող Ամերիկյան Ժողովրդական արվեստի թանգարանի շենքը պետք է քանդվի: Վերջինս կառուցվել էր 2001թ. Ուիլյամս Ծիեն ճարտարապետական ֆիրմայի նախագծով: Դրա մասին կարդալ այստեղ:
Այս աղմկահարույց առաջարկի մասին կգրեմ մի առանձին հոդվածով:

Այստեղ քանդվելիք շենքի եւ ընդհանուր իրավիճակի մի քանի լուսանկարները:

Իրավիճակի Գլխավոր Հատակագիծ

Իրավիճակի Գլխավոր Հատակագիծ

Fred R. Conrad / The New York Times

Fred R. Conrad / The New York Times

American Folk Art Museum

American Folk Art Museum

 

Posted in Links, Notes | Leave a comment

Գեւորգ Բալյանի մեկնաբանությունը

Գեւորգ Բալյանը ՖԲ-ում մեկնաբանել է Մշակույթի նախարարի տեղակալ Արեւ Սամուելյանի Հուշարձանների պահպանության օրենքի մեջ ավելացման առիթով արված հայտարարության մասին:

Հղումը` այստեղ

Քանի որ վստահ չեմ թե մոտակա հեռակայում տեքստը հնարավոր կլինի դուրս բերել ՖԲ-ից` ես այն ամբողջությամբ տեղադրել եմ այստեղ, քանի որ համարում եմ թեւ զգացմունքային, բայց բանիմաց ձեւակերպում:

«Ճարտարապետական կառույցը , եթե ճանաչվել և ընդունվել է մասնագետների կողմից ,որպես տվյալ պետության ճարտարապետական ՀՈՒՇԱՐՁԱՆ , նշանակում է տվյալ շենքը իր ՃԱՐՏԱՐԱՊԵՏԱԿԱՆ ՄՏԱՀԱՂԱՑՄԱՄԲ , կոմպոզիցիոն լուծումներով , շինարարական արվեստի անթերի մակարդակով կառուցված , իդեալական և բարձրարժեք . ԱՆԿՐԿՆԵԼԻ ՀՈՐԻՆՎԱԾՔ Է:,

Շենքը ստանալով «ՀՈՒՇԱՐՁԱՆ» տիտղոսը, նշանակում է այն արտահայտում է տվյալ ազգի մշակույթի մակարդակը և դառնում է տվյալ պետության և ազգային մշակույթի ՍԵՓԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆԸ: Իսկ եթե տվյալ ստեղծագործության նմանը չկա ամբողջ աշխարհում , այն ավտոմատորեն դասվում է որպես համաշխարհային նշանակություն ունեցող կառույց կամ անգամ ՀՐԱՇԱԼԻՔ:

Այս ամենը տարածվում է , ոչ միայն ճարտարապետական կոթողներին, այլ նաև Նկարչական կտավներին, երաժշտական ստեղծագործություններին , քանդակագործությանը և վերջապես մշակույթի բոլոր ոլորտներում ստեղծված բարձրարժեք արվեստի գործերին:

Դիտելով այս տեսահոլովակը , և վերլուծելով այն, ցավով կարող եմ ասել , որ ՀՀ ներկայիս կառավարությունը , և նրա մեջ մտած ՀՀ մշակույթային նախարարությունը ,ոչ միայն չի հասկանում ազգային մշակույթի արժեքները այլ ՄԻՏՈՒՄՆԱՎՈՐ ԿԵՐՊՈՎ ԲԱՐԲԱՐՈՍԱԿԱՆ ԱՐՇԱՎԱՆՔՆԵՐ Է ԿԱՏԱՐՈՒՄ և ԹՈՒՅԼԱՏՐՈՒՄ ՕԼԻԳԱՐԽԻԿ ԿԼԱՆԻՆ, ԻՐԱԿԱՆԱՑՆԵԼՈՒ ՆՐԱՆՑ ԻՆՔՆԱԿԱՄ, ՀԱՆՑԱՎՈՐ ՄՏԱՀԱՂԱՑՈՒՄՆԵՐԸ և ՆԱԽԱԳԾԵՐԸ:

Բացի դրանից ՀՀ կառավարությունը չի հասկացել նաև կապիտալիստական կառավարման բանաձևերի ամենատարրական օրենքներն ու հարաբերությունները: Օրինակ, որ չի կարելի պետական և ազգային նշանակություն ունեցող հուշարձան- կառույցները հանձնել , նվիրել և կամ վաճառել , գավառական մտածողություն ունեցող անձանց և օժանդակել նրանց ցանկացած քմահաճույքները հուշարձանի տեսքի ՓՈՓՈԽՄԱՆ , ՆՐԱ ԾԱՎԱԼԱՏԱՐԱԾԱԿԱՆ ԿՈՄՊՈԶԻՑԻԶՅԻ ԽԵՂԱԹՅՈՒՐՄԱՆ, ՄԻՆՋԵՎ ԱՆԳԱՄ ՀՈՒՇԱՐՁԱՆԻ ԼՐԻՎ ԲՆԱՋՆՋՄԱՆ ՀԱՐՑԵՐՈՒՄ:

Դրա վառ օրինակներն են Երևանի կենտրոնից բնաջնջված բազմաթիվ բնակելի շենքերն ու կառույցները, Հանրապետության հրապարակի Լենինի արձանի պատվանդանը, Սևան հյուրանոցի և Երիտասարդական պալատի կառույցները, համաշխարհային ճարտարապետական մտքի լավագույն ստեղծագործությունների շարքին պատկանող Ծածկած շուկայի կառույցը :Հերթի են կանգնած« Զվարթնոց» օդանավակայանի շենքը և շատ ու շատ ուրիշ կառույցներ, որոնք դեռ հայտնի չեն հանրությանը:

Այտեղից էլ կարելի է անել տրամաբանական հետևություն , որ նման արժեքների սպասարկումը, պահպանությունը և կամ անձեռնամխելիությունը պիտի ապահովվի տվյալ պետության կողմից, և օրենքի խստագույն ուժով պետք է պատժվեն այն ոտնձգությունները .և փոփոխությունները, ակնառու վանդալիզմը որոնք արվում են երկրի մշակույթի ցանկացած ստեղծագործության նկատմամբ:

Պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների օրենքի N2338 կետում վերջերս, ՀՀ կառավարությունը 2014 թ հունվարի 23 որոշմամբ կատարել է հետևյալ լրացումները ՝

ա) « ՏԵՂԱՓՈԽՄԱՆ » բառից հետո լրացնել «ԵՎ ՓՈՓՈԽՄԱՆ» բառը որոշման հավելվածքում: Այսինքն օրենքը ,ՍՐԱՆԻՑ ՀԵՏՈ ,թույլ է տալիս , որ հուշարձանը ոչ միայն տեղափոխվի, այլ նաև կրի ցանկացած փոփոխություն:……Ես կողմ եմ ճարտարապետ ՝Սաշուր Քալաշյանի կարծիքի հետ , այն մասին ,որ վերը նշված ավելացումները, կապված հուշարձանների հետ, արված է նրա համար, որ մինչև այսօր կատարված այլանդակությունները օրենքով քողարկվի և ԱՅՍՈՒՀԵՏԵՎ տրվի ՕՐԻՆԱԿԱՆ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅՈՒՆ ԷԼ ԱՎԵԼԻ ԱՊԱԿԱՆԵԼ ՀԱՅ ԺՈՂՈՎՐԴԻՆ ՊԱՏԿԱՆՈՂ ԱԶԳԱՅԻՆ ՄՇԱԿՈՒՅԹԻ ԿՈԹՈՂՆԵՐԸ՝

Աշխարհում չկա մի պետական համակարք, որը նման եղեռն կագմակերպի իր իսկ սեփական մշակույթի օբյեկտների նկատմամբ:
Ապշած եմ մնացել Ճարտարապետների միության նախագահի պատասխանից, որը բառացիորեն ասում է, այսպես « կարծում եմ , որ էս փոփոխել բառը մտել է նրա համար , որպեսզի կարողանան հսկողության մեջ վերցնեն հուշարձանը, որ մեկը չասի, որ ես ընդամենը ինչ՞ եմ անում որ, փոփոխություն եմ անում, էտ բառն էլ գրած չի և ես ձեզ պարտավոր չեմ բերեմ և ցույց տամ իմ փոփոխությունները::

Հետո ավելացնում է, թվում ա, որ փոփոխություն բառը, մեջը վտանգ ունի, բայց եթե մենք էտ ամբողջ օրենքը ԿԱՐՈՂԱՆԱՆՔ ՊԱՀՊԱՆԵՆՔ, ինձ թվում ա, որ էտքան վտանգավոր բառ չի»

Իսկ ՀՀ մշակույթի փոխնախարարը՝մասնագիտությամբ ճարտարապետ, վստահեցնում է, որ օրենքի այդ փոփոխությունը մինչև այսօր թույլ տրված անօրինությանը կանխելուն է միտված…և հետո կարդում է բառերի մի շարասյուն, դժվար է կոմպլեկտավորել միմյանց հետ միտքը հասկանալու համար….

:Իմ, հայոց լեզվի գիտելիքները, չկարողացան ըմբռնել ասվածի շարահյուսական միտքը :
Մեծահարգո Պր Մինասյան , եթե դուք չէք տեսնում ՓՈՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ բառի մեջ որևէ վտանգ, դա չի նշանակում որ այն գոյություն չունի:

Իմ կարծիքով փոփոխություն բառը ինքնին շատ ճկուն և խորամանկ բառ է տվյալ օրենքի մեջ օգտագործելու համար : Բառը իր կեծավոր երանգով ունի մեծ քանդող և աղավաղող ուժ, օրենքը տվյալ կետում շրջանցելու կամ չկատարելու համար:և ունի մեծ պոտենցիալ, իրավաբանական խաղեր տալու համար, ամեն դեպքում շատ հարմար զենք է հուշարձանը ոչնչացողներին պաշտպանելու համար:

Չզարմանաք , եթե մի օր տեսնեք, որ աճուրդի են հանված հայ արվեստի մյուս ժանրերին պատկանող գլուխգործոցները , թանգարանային արժեք ունեցող կտավները, մոնումենտալ արձանները -կամ օպերաների կամ բալետների օրիգինալ պարտիտուրաներըև կիռարական արվեստի բացառիկ ստեղծագործությունները:

Օրինակ Մարտիրոս Սարյանի պեյզաժների վրա ավելացված են ծառեր ու ծաղիկներ: Մինասի աննման կտավների Ջաջուռի տները տանիքապատված են ժամանակակից արևային էնէրգիան կլանող էլէկտրական մարտկոցներով: Կամ Կոմիտասի Անտունին կատարվում է արմենչիկյան մեկնաբանությամբ, և մի օր էլ կտեսնեք , որ Սասունցի Դավթի արձանը գնել է ինչ որ մի օլիգարխ իր թոռան համար և որոշել է , որ ձին պիտի լինի էք և արձանից հեռացրել են որձ ձիու սեռը բացահայտող տարբերիչ նշանները, որովհետև արձանի այժմյան տերը այդպես է նպատակահարմար գտել…..

Արվեստի ստեղծագործության փոփոխություններ կատարվում են միայն երաժշտության մեջ այն էլ միայն մատուցման նոր ժանրերով կամ ձևերով : Օրինակ ջազային իմպրովիզացիաները , սիմֆո- ջազային ստեղծագործությունները , Ռոդիոն Շեդրինի Կառմեն սյուիտը , որը ներկայացվեց բալետի ձևով , կամ Գլազունովի Շոպենիանան , հիմքը հանդիսանում է Շոպենի Նոկտյուրները , անգամ Ռափը կարող է օգտվել կլասիկ , ջազային կամ ցանկացած որևէ մի ուրիշ ժանրի երաժշտական ստեղծագործություններից, մեկնաբանելով իր ոճի մեջ:

Իսկ ճարտարապետական հուշարձանների մեջ նման միջամտությունը հավասար է և կդիտվի որպես միտումնավոր վանդալիզմ:

Ամերիկացի նշանավոր ճարտարապետ Ֆրանկ Լլոյդ Ռայթի տներից մեկը ՝Freeman House -ը ,որը պատկանում էր Ֆրիման ընտանիքին, կտակով նվիրատրված է Հարավային Կալիֆորնիայի Համալսարանի ճարտարապետական բաժնին, գտնվում էր, և հիմա էլ է շատ վատ վիճակում Քայքայված են բետոնե բլոկները, տանիքը կաթոցներ ուներ, փայտյա հատակները ամբողջովին քայքայված էին :Առաջարկված էր մրցույթ շենքի վերականգման շինարարական աշխատանքների համար: Այնպես ստացվեց, որ միջհարկային ծածկի , տանիքի և հատակի վերանորոգման մեր առաջարկը ընդունվեց : Եվ ես հետևում էի այդ ամբողջ վերականգման պրոցեսին , ինձ համար անգամ շատ զարմանալի էր, թե ինչպես և ինչպիսի ստերիլ մաքրությամբ և մաթեմատիկական ճշկրտությամբ էին կատարվում լրիվ անպիտան բետոնե բլոկների համարակալումը , փաթեթավորումը , տեղափոխումն ու պահեստավորումը…….:Պատկերացնում եմ. թե գրեթե միևնույն ժամանակ , երկրի արևելյան կիսագնդում , աշխարհագրական համարյա նույն լայնության վրա ինչպես էին քանդվում ու անհետացվում ՀՀ ազգային մշակույթի հուշարձաններն ու կոթողները: Ամփոփելով միտքս կարող եմ ասել, որ ինչ վտանգ կարող է առաջացնել այդ մի հատիկ ՓՈՓՈԽԵԼ բառը ՀՀ հուշարձանների ճակատագրի հետ, ներկայիս կառավարության կառավարական տակտիկայի ներքո:»

Իսկ Սամուելյանի հայտարաությունը այստեղ

Posted in Discussion, Links | Leave a comment

Ֆիլիփ Ջոնսոնի հեղինակած Պավիլիոնը

PavilionSome say the Pavilion is iconic; others call it an eyesore. Ruth Fremson/The New York Times

Նյու Յորք Թայմսի հոդվածը նվիրված է, Նյու-Յորքի “Ֆլաշինգ Միդոու Կորոնա” այգում մոռացության մատնված մի կառույցի պահպանման, վերակենդանացման կամ քանդելու մասին:
Կառույցի հեղինակն է Ֆիլիփ Ջոնսոնը (Philip Johnson). կառուցվել է 1964 թվին, համաշխարհային ցուցահանդեսի համար, որպես Նյու-Յորք նահանգի Պավիլիոն:
Հոդվածը լրիվ կարդալ այստեղ:

Posted in Links, Notes | Leave a comment

Գեղեցիկ կնոջ հարցազրույցը ժամանակակից դիզայնի մասին

Սեղանին դրե՛ք կիսաքաղցր գինի կամ կոնյակ, մի քիչ չամիչ ու պոպոք, հաշտվեք այն մտքի հետ, որ 55 րոպե չեք զբաղվելու ուրիշ բանով ու նայեք այս հարցազրույցը` որ Չարլի Րոուզը ունեցել է Փոլա Անտոնելու հետ 2008թ. մայիսի 6-ին:
Հարցազրույցի առիթը MoMA-ում կազմակերպված Design and the Elastic Mind ցուցահանդեսն է:
Երկար բարակ չնկարագրելու համար թե ով է այս հմայիչ կինը, բերեմ մի հատված Վիկի-ից – Paola Antonelli is a senior curator in the Department of Architecture and Design at The Museum of Modern Art (MoMA), New York City.
… Antonelli’s goal is to promote design’s understanding role until its influence on society and on progress is fully acknowledged…

Screen Shot 2014-01-21 at 11.06.25 PM

Նրանք, որ կթոթովեն թե էս ամենը ինչ կապ ունի ճարտարապետության հետ` ասեմ, որ ամեն ինչն էլ կապ ունի ճարտարապետության հետ, հատկապես ճարտարապետների միտքը արթնացնելու եւ զարթնեցնելու համար: Համ էլ այս կինը կրթությամբ ճարտարապետ է եւ իր բոլոր դատողությունների եւ մտքերի մեջ կնկատեք ճարտարապետական հիմքը եւ մտքերի մակարդակը:

Նայեք այստեղ` Design and the Elastic Mind

Posted in Links | Leave a comment

Մկրտիչ Մինասյանը օրենքի կիրառության մասին

Ճարտարապետ. Օրենքը պետք է աշխատի` անկախ նրանից ում է պատժելու` սովորական քաղաքացու, թե օլիգարխի:

կարդալ այստեղ` http://www.panorama.am/am/society/2013/12/12/m-minasyan/

Կարծես թե այս մտքին հակառակվելու առիթ չկա, պարզից էլ պարզ սկզբունք է օրենքի գերակայության մասին:

Խնդիրն այն է, որ հայտնի չէ թե որ օրենքների մասին է խոսքը: “Պատժող” օրենքների համակարգը Հայաստանում հիմնականում կառուցված է քրեական օրենսգրքի վրա: Ինչպես ցույց տվեց “Ծածկած” շուկայի “վերանորոգման, ասել է կործանման օրինակը, դատարանը այնտեղ քրեական օրինազանցություն չգտավ: Ես իրավաբան չեմ եւ չեմ էլ ուզում խորանալ օրենքի կիրառման խնդիրների մեջ, բայց պարոն Մինասյանը ենթադրաբար հղվում է ճարտարապետության, քաղաքաշինության կամ “Հուշարձանների պահպանման” օրենքներին:

Իսկ այդ օրենքներում պատժաչափերի եւ նրանց կիրառումների համակարգը բացարձակապես չի արտահայտում ներկա մասնավոր սեփականության, Հայաստանի պարագայում կոչենք “բազառային” հարաբերությունները, քանի որ այն չի փոփոխվել Սովետի քանդվելուց հետո: Իսկ Սովետի համակարգում ստեղծված օրենքները արտահայտում էին լրիվ ուրիշ իրավական դաշտ` պետական կենտրոնացված Պատվիրատու, Պետական Նախագծող եւ Պետական Շինարար: Կարծում եմ կարիք չկա բացատրելու, թե ինչու Սովետի ժամանակ Ճարտարապետական խախտումները վաղօրոք համաձայնեցված էին, այսինքն իրականում խախտում չէր էլ արձանագրվում: էլ չասեմ, որ դատական հայցվոր չկար: Միակ հնարավոր խախտումը որ կարող էր ավարտվել դատական պատիժով, դա եթե կառուցված շենքը քանդվեր, մարդիկ զոհվեին եւ ապացուցվեր որ դա արդյունք է վերը նշված եռյակից մեկի` Պատվիրատու, Նախագծող, Շինարար, օրինազանց գործողությունների կամ խոտանի:

Posted in Notes | Leave a comment

Ճարտարապետի կայացման խնդիրները. Գարեգին Եղոյան

Գարեգին Եղոյանը մի քանի կարեւոր հարցեր է բարձրացնում`

1. միջազգային ճարտարապետական հանրությանը ինտեգրվելու
2. պետության կարգավիճակի անմիջական ազդեցությունը ներկայիս ճարտարապետության որակի վրա
3. Թամանյանի ժառանգության դերը արդի ժամանակներում
4. միջավայրի բազմաշերտության կարեւորությունը քաղաքային միջավայր ձեւավորելու համար

դիտել այստեղ` http://boon.am/architecture-2/

Posted in Links | Leave a comment

Памятник Ленину – (не)живая история

http://www.mediamax.am/ru/news/yerevan-XX-century/6339/
Вторник 27 Ноябрь 2012
Решение о снятии памятника было принято 28 марта сессией Ереванского городского Совета. Народные депутаты лишь при двух “против” и четырех воздержавшихся поручили исполкому горсовета “до 22 апреля 1991 года завершить работы по демонтажу памятника”. Одним из воздержавшихся был председатель горсовета член руководства правящего в республике Армянского общенационального движения А.Галстян. Тогда он призывал “внимательно подойти к этому вопросу”, “быть терпимым к камню”, назвал комплексом неполноценности “войну против памятников”.

Posted in Links | Leave a comment